Αγαπημένοι φίλοι, 

Το 1ο Διεθνές Συνέδριο Χορού του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων, Σώματα που χορεύουν: Πρακτικές και Πολιτική, είναι γεγονός.  Ένα γεγονός που θα χρειαστούμε χρόνο για να δούμε τους καρπούς που θα δώσει, στην χορευτική μας κοινότητα τόσο στην έρευνα και στην δημιουργική διαδικασία όσο και στην παρέμβασή μας στην εκπαίδευση και την κοινωνία.

Θα προσπαθήσουμε να μην χαθεί η μοναδική αυτή ευκαιρία για να συνειδητοποιήσει η πολιτεία την αναγκαιότητα της δημιουργίας ενός πανεπιστημιακού τμήματος για τον χορό καθώς και την σημασία της διαβάθμισης/ αναβάθμισης των χορευτικών σπουδών και πτυχίων και κυρίως, να δει την σπουδαιότητα της τέχνης μας και όσα αυτή μπορεί να προσφέρει στην κοινωνία τον 21ο αιώνα.

Αγαπημένοι φίλοι, ζήσαμε μαζί τέσσερις μέρες γεμάτες πληροφορίες, προβληματισμούς, γνώσεις, σκέψεις, αλλά πάνω από όλα βιώσαμε από κοινού. 

Είμαστε πλούσιοι. Έχουμε κοινή εμπειρία. Τέσσερις μέρες ειδωθήκαμε στα μάτια, ταξιδέψαμε μαζί, μεταφορικά και κυριολεκτικά, τόσο σημαντικό αλήθεια, ανταλλάξαμε, συζητήσαμε, ακούσαμε ο ένας τον άλλον. Ακόμα και το γεγονός ότι ασχοληθήκαμε με τα έργα μας και τα μοιραστήκαμε. Τολμήσαμε δειλά δειλά να περιγράψουμε με λόγια αυτά που με τόση αγωνία και αγάπη φτιάχνουμε.

Ακόμα, βρεθήκαμε μαζί σε μια αίθουσα χορού και αγγιχτήκαμε. Η εικόνα της γεμάτης αίθουσας χορού, με μαθητές, επαγγελματίες χορευτές, χορογράφους, θεωρητικούς και απλούς εραστές της τέχνης μας, όλων των ηλικιών, που αγγίζονται, κάνουν μασάζ ο ένας στα πέλματα του άλλου, μοιράζονται, ακουμπούν και εμπιστεύονται ο ένας στον άλλον την βαρύτητα του, είναι μια εικόνα που θα με συγκινεί πάντα.

Αυτές τις τέσσερις μέρες, ακούσαμε, είδαμε, συνομιλήσαμε με τους καλεσμένους μας επιστήμονες και δημιουργούς. 

Αυτοί στους οποίους χρωστάει πολλά η θεωρητική εξέλιξη της τέχνης μας, ήταν εδώ και μοιράστηκαν μαζί μας την σκέψη τους. Μας μίλησαν, μας ρώτησαν, μας άκουσαν. 

Ο αγαπημένος μας Donald με υπομονή και τρυφερότητα, ξεδίπλωσε τις σκέψεις μας. 

Και αυτό σε μια χώρα που η από καθέδρας, κακοπροαίρετη και ατεκμηρίωτη κριτική, τόσα χρόνια, προσπαθεί να αποδυναμώσει την σημασία της ελληνικής δημιουργίας και να ταπεινώσει τους έλληνες δημιουργούς, αφορίζοντας τα έργα μας αντί να προσπαθήσει από τις θέσεις εξουσίας να πράξει απλά το καθήκον της, γιατί στην δημοκρατία οι θέσεις κλειδιά και εξουσίας είναι θέσεις προσφοράς στο σύνολο και την κοινότητα και όχι θέσεις διαπλοκής ή στην καλύτερη περίπτωση θέσεις που γίνονται αφορμή για την τόνωση εγωπαθειών και απωθημένων και συγκάλυψη της ανεπάρκειάς του πολιτικού μας συστήματος και υπεκφυγής των ευθυνών του.

Το συνέδριό μας δεν έδωσε απαντήσεις. Δεν είναι αυτός  άλλωστε ούτε ο στόχος ούτε ο ρόλος του. Έκανε όμως το πιο σημαντικό. Έθεσε ερωτήματα. Άνοιξε τον δρόμο για νέα συναντήσεις. Έδωσε αφορμές για συζήτηση, χαρά για να οραματιστούμε και δύναμη για να σχεδιάσουμε και να πραγματοποιήσουμε τα επόμενα βήματά μας.

Η σημαντική δουλειά τώρα ξεκινάει. Τώρα είναι η σειρά μας να μιλήσουμε για όλα αυτά και να δούμε πως θα διαχειριστούμε όλες αυτές τις πληροφορίες, τη γνώση και γιατί όχι, την υπέροχη εμπειρία της ανταλλαγής ιδεών, σκέψεων, προβληματισμών, ενεργειών.

Maxine, Bert, Ramsay, Sherry, Svi, Ann, André, Vera, Mårten, Samme, «δορυφορική» Susan, Donald, θαυμάζαμε το έργο και την σκέψη σας. Ζώντας μαζί σας αυτές τις μέρες, σας αγαπήσαμε. Τώρα ξέρετε το δρόμο για την Αθήνα. Η ελληνική χορευτική κοινότητα περιμένει την επόμενη συνάντηση μας.

Σοφία, Μαρία, Ευφροσύνη, Ιωάννα, Διονύσιε, έχουμε πολύ κοινό δρόμο μπροστά μας.

Αγαπημένοι μου συνάδελφοι, χορογράφοι, νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη όχι μόνο που εμπιστευτήκατε το όραμα, μοιραστήκατε τις αγωνίες και στηρίξατε με την  αγάπη σας την πραγματοποίηση του, αλλά και για την καθημερινή και σπουδαία ΠΑΡΟΥΣΙΑ σας όλες τις μέρες και ώρες, σε όλους τους τόπους και χώρους, όπου έγινε το Συνέδριό μας. Καμαρώνω πολύ για σας.
Αποδείξαμε ότι ακόμα και σε αυτή τη δύσκολη στιγμή για τη χώρα μας, αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο, η τέχνη και οι δημιουργοί της δεν σωπαίνουν. 

Βάσω, Κάτια, Μαρία, κοιτάζω με συγκίνηση στα μάτια σας. Η πίστη, η δουλειά και η αγάπη μας, απέδωσε. Χωρίς εσάς, θα ήταν αδύνατη η πραγματοποίηση του Συνεδρίου μας. Οι Έλληνες χορογράφοι σας ευχαριστούμε από καρδιάς.

Αναστάσιε, σ’ ευχαριστούμε για την συνεισφορά σου, στην γραμματειακή υποστήριξη, Αντώνη, για την βοήθεια με τους ξένους μας.

Και βέβαια ευχαριστούμε τον Υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλο Γερουλάνο, τη Γενική Γραμματέα του Υπουργείου Λίνα Μενδώνη και τον συνεργάτη του Υπουργείου Πολυχρόνη Πολυχρονόπουλο· τη διοίκηση του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, τον γενικό διευθυντή Νίκο Μανωλόπουλο και τον διευθυντή καλλιτεχνικού προγραμματισμού Νίκο Τσούχλο, το διοικητικό και τεχνικό προσωπικό του Μεγάρου, τον Αλέκο και τον Αποστόλη στην παραγωγή, τονΑνδρέα, τον Γιάννη και τον Σπύρο στον ήχο, τον Αζαρία στα φώτα, τον Κώστα στα βίντεο, για την προθυμία, την αντοχή και την αποτελεσματικότητά τους· την Μέλπω και την Κατερίνα, τις διερμηνείς μας, για την υπομονή, την ετοιμότητα και την αξιοσύνη τους.

Τον πρόεδρο Γιώργο Δραγώνα και το Δ.Σ. του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού, το Υπουργείο Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, τοΤμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και την Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα, για την στήριξή τους.

Αγαπημένοι φίλοι, συνταξιδιώτες μας στο υπέροχο αυτό ταξίδι, το 1ο Διεθνές Συνέδριο Χορού του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων, Σώματα που χορεύουν: Πρακτικές και Πολιτική, ολοκληρώθηκε.  

Ανανεώνουμε το ραντεβού μας, για τον Μάιο και Ιούνιο στο 9ο Φεστιβάλ και για τις 5 με 8 Ιουνίου στην 4η Πλατφόρμα μας.

Τελικά, ούτε οι δύσκολες οικονομικές συνθήκες, ούτε οι απεργίες, ούτε καν οι εκρήξεις ηφαιστείων δεν κατάφεραν να ματαιώσουν την συνάντηση μας. 

Και με αυτή την σκέψη, όπως είθισται να λέγετε σε τέτοιες περιπτώσεις:


ΚΥΡΙΣΩ ΤΗΝ ΛΗΞΗ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΜΑΣ.


Πέτρος Γάλλιας
Χορογράφος - Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων

Ομιλία μου στη λήξη του Α' Διεθνές Συνέδριο Χορού του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων